Groot.

 

Meisje M. en ik praten in de badkamer over hoe lang ze nog op school blijft met haar vrienden en vriendinnen.

Ze zit op de warme badmat en ik kleed me aan.

Ik leg uit dat alle kinderen als ze ongeveer 11 zijn naar een andere school gaan om verder te leren.

Vervolgens leg ik uit dat als ze ongeveer 18 jaar is, Meisje M . mag kiezen wat ze wil worden en dan naar een school mag waar ze dat kan leren.

'Ik wil prinses worden' zegt Meisje M. 'Is daarvoor ook een school?'

'Nee' zeg ik, 'daarvoor hoef je niet naar school. Daarvoor hoef je alleen maar een prins te trouwen'.

Meisje M. denkt even na.

'Maar waar woont dan een prins voor mij?'

'Niet in Nederland' zeg ik. 'Want de koning van Nederland heeft alleen maar meisjes als kind gekregen. Prinsesjes. Of je moet met een prinses willen trouwen?'

Meisje M trekt haar neus op.

'Nee!' zegt ze afkeurend.

'In Spanje wonen prinsjes' ,zeg ik.

'Je zou als je groter bent naar Spanje kunnen verhuizen en dan trouwen met een prins. 

T. kan jou Spaans leren. Dan kun je tegen de prins 'ik hou van jou' zeggen. En dan kan hij jou verstaan!'.

Meisje M denkt na over haar toekomstige carriere.

Haar hele lijfje is gespannen van al dat denkwerk, daar op die hoogpolige grijze mat.

'Moet ik dan verhuizen om te worden wat ik wil?' zegt ze ineens vol afgrijzen.

'Ja ' zeg ik, als je groter wordt en 18 bent dan zou je ergens zelf kunnen gaan wonen, als je dat wilt'.

Dat is teveel informatie ineens.

Ze wordt stil.

'Maar dan zie ik jou dus nooit meer!' roept ze vol afgrijzen. 

Ze omarmt mijn benen. Omklemt ze.

'Jawel hoor' probeer ik nog, ‘want dan kom ik heel vaak bij jou op visite!'

'Nee' zegt ze ferm, terwijl ze opstaat van de badmat en haar knuffel tegen haar lippen drukt. 'Ik word geen prinses. Ik blijf voor altijd bij jou'.