Slaap.

Het viel niet mee.

Vanwege je eerste les Peuters Dansen Op Muziek vroeg uit je middagslaap worden gehaald.

Dan buiten vanwege je slaperigheid struikelen en hard vallen.

En nóg harder huilen.

Achterop de fiets een beetje bijtrekken, en, eenmaal bijgetrokken, op de dansschool geconfronteerd te worden met meisjes die net zo adorable zijn als jijzelf.

En dan niet één zo’n meisje.

Nee.

Wel acht van zulks.

Het was teveel.

Meisje M. posteerde zich de hele proefles op de schoot van moeder en was niet tot dansen te bewegen.

Terwijl ze thuis niet anders doet.

Het terrasje erna was al een beter idee.

Twéé koekjes bij de chocolademelk van de aardige ober. 

En grapjes met je moeder.

Toen nog een mooi touwtje gevonden een stukje uit wandelen gegaan.

Hier en daar een winkel in.

En dan buiten -als meisje M. zijnde- zomaar om niets voor een etalage een driftaanval krijgen.

En dat je moeder je dan binnen een minuut de keus geeft; 

stoppen met schreeuwen en zeuren.

Of in je eentje buiten gaan staan.

'Kies maar. Ik tel tot drie' klonken die magische woorden.

De keus was meteen gemaakt.

Stoppen met zeuren en een klamme hand in die van mama.

En dan helemaal aanbiddelijk tegen je moeder gaan aanhangen.

Alsof je niet zojuist van binnen en van buiten totaal en volledig geëxplodeerd was, op straat tegen die etalageruit aan.

Als je goed keek zag je het snot nog op de ruit zitten.

Bij vertrek uit de winkel zei de verkoopster tegen meisje M’s moeder:

' De complimenten. Voor hoe u het zojuist aanpakte. Ik zie het wel eens anders, namelijk'.

Waarop meisje M.’s moeder zich prozaïsch en eigenlijk vrij cryptisch liet ontvallen:

'Dank u wel. Geen gelul.Gebak Van Krul'. 

Waarvan meisje M. buiten opmerkte:

'Wat is Zebak van Kul, mama?'.

Ja.

Het was allemaal nog al veel.

Voor een peutertje met heel veel slaap.