Excuus.

 

 

 

Gister maakte een vriend van mij een fout.
Vlak erna liet hij weten spijt te hebben van zijn woorden.
En daden.
Zei zich rot te voelen.
Hij vroeg me of we even konden bellen.
Ik liet weten er even niet over te willen praten, die dag.
Maar wel de dag erna.
Vanmorgen belde hij mij, zoals gister afgesproken.

Hij maakte onmiddellijk nogmaals excuus voor wat hij gister deed.
Ik zei dat ik begrip had voor zijn keuze. En liet de verantwoordelijkheid daarvoor verder bij hem. 
Maar vroeg hem ook wat het zo comfortabel had gemaakt mij te kwetsen.
Wat, aan mij, het zo eenvoudig had gemaakt dit te doen. Omdat ik niet de indruk had dat iets in mij hem had toegestaan of zelfs uitgenodigd te kwetsen. Of zo achteloos met mij om te gaan. Het was een oprechte vraag.
Opnieuw kwam er excuus.
En een gesprek waarin wederzijds werd geluisterd.
Nog nooit heeft iemand zo eloquent sorry tegen mij gezegd.
Na een menselijke fout, die gewoonweg gebeuren kan in een lange vriendschap.
Ik bedankte hem voor de manier waarop hij zich verontschuldigd had.
Het had me goed gedaan. Een last van me afgenomen. Mijn emotie verlicht.
En nogmaals kwam er sorry.
Dat waren in totaal misschien drie excuses teveel.
Maar het was belangrijk dat iemand  uit zichzelf de handschoen oppakte.
De telefoon gepakt heeft.
En liet weten een mens te zijn.
Dat fouten maakt. Net als ik.
Begrip had voor de per ongeluk toegebrachte pijn.
Wie goed sorry kan zeggen, betoont de waarde van de relatie.
Een grote vriendschap die lang duurt.
En die tegen een stootje kan.