Prooi.

 

Hij glimlachte altijd naar me. En niet alleen naar mij. De betoverende, brede lach kwam op zodra je hem in de ogen keek. Een niet onknap gezicht. Een goed gebouwd lichaam.
Lessen leerde hij je.
Tenminste, dat dacht hij.
Zo sprak hij je toe.
Van net iets boven jou, leek hij je altijd te willen over-toepen.
Met kennis.
Informatie.
Vermeende kunde.
Met de taal van de onnadrukkelijke machtszoeker.
Die lichaamstaal. De lachtaal. Taal.
Maar de ogen.
Die spraken met een andere tong.
Als je goed oplette, dan gleden ze vorsend over je heen wanneer je even niet met hem sprak.

Als je heel je wezen op voelen zette, kon je die donkerbruine ogen gewaarworden die over je heen gleden.
Koud als bevroren water.
Onaangedaan maar nieuwsgierig zoog hij je naar zich toe. 

Hij checkte je.
Controleerde of jij de geringste beweging, weg van het centrum, zou maken.
Dat hete, koude brandpunt van zijn wrede geest.

Wegstappen uit de schaduw van zijn hardvochtige koninkrijk is mogelijk.
Maar bereid je voor op een ineenstorting van die barbaarse dynamiek waaruit ontsnappen alleen dan mogelijk is, als je met heel je wezen inzet op jouzelf.
En daarbij de smerige waarheid onder ogen zult moeten zien.
Bovenmenselijk zal deze inspanning lijken.
En nog zul je zijn ogen voelen branden, zijn controlerende blik voelen glijden.
Terwijl jij meer dan 225 kilometer bij hem vandaan bent gaan wonen.

Aan de brede lach zul je hem herkennen.
En als je slechts naar de buitenkant blijft kijken, lijkt alles in orde.
Een smerig geheim dat je zelf bedacht lijkt te hebben tors je met je mee.
Maar eens je je voelen aan durft te zetten, dan zul je hem zien.

Ook al is het 225 kilometer weg en lichtjaren geleden.

Ondoden bestaan.

Ze leven.