Zegen.

 

Ik las vanmiddag de Hebreeuwse zin 'Baruch dayan ha'emet'.

Ik ken deze zin al heel lang, onder andere uit een song van Alpha Blondie.

Vandaag zocht ik de betekenis ervan op.

Het betekent letterlijk: 'Gezegend is de Ware Rechter'.

De zin wordt uitgesproken in de Joodse gemeenschap wanneer je van het overlijden van iemand verneemt.

Het gaat uit van de gedachte dat je -wanneer je in God gelooft- je met heel je hart van hem houdt.
En hem niet alleen dank zegt voor de goede die je overkomen.
Maar ook voor de slechte dingen die je ervaart.

Wanneer iemand overlijdt, zeg je dus 'Gezegend is de Ware Rechter' en geef je je daarmee over aan de gedachte dat de dood voor ons mensen een niet te bevatten gebeurtenis is.

Door 'Baruch dayan ha'emet' te zeggen, accepteer je de gedachte dat het Onbegrijpelijke en Onbeschrijfelijke door de Ware Rechter wordt beslist.
En dat er een diep-gevoeld verschil is tussen jouzelf en het bestaan van deze hogere macht.

Stof tot nadenken.
Waarom wel dankzeggen voor het goede?
En niet voor het kwade dat ons overkomt?