Sterk.

Het ontbijt was nog niet halverwege, of het eerste kado van deze dag viel me ten deel.
De poes bracht het binnen.
In haar bek.
De jonge koolmees hing -de vleugels gespreid- als een vreemde baard uit de bek van mijn
zwart-witte roofdier.
In een reflex stond ik op, net als alle andere keren dat de poes een prooi naar binnen bracht.
Met één hand pakte ik het zwarte poezen-nekvel, met de ander omsloot ik de bek met daarin het kleine vogeltje.
De poes liet los.
Tegen mijn vingers sloeg plotseling een kleine hartslag als razend.
Ik  liep door naar de voordeur, naar beneden, naar buiten.
Pas daar liet ik dat zachte warme los dat tussen mijn hand geklemd had gezeten.
Een klein, volmaakt geel-blauw bolletje keek me verontwaardigd aan met oogjes als glas.
Het snaveltje ging open en dicht,  een schril geschreeuw sneed door de ochtendlucht.
Een van de vleugels hing wat scheef langs het lijfje. Ik duwde het babyvogeltje wat verder onder een struik.
En vervolgde boven mijn ontbijt.
Daar besefte ik mijn kardinale fout.
De hulpeloze vogel bevond zich nu aan de andere kant van het gebouw.
Niet meer aan de tuinzijde, waar ze zojuist vliegles had gekregen van haar ouders.
Ik stond opnieuw op, liep naar beneden.
Stapte de stoep op en zocht tussen de struik naast de ingang.
Daar zat het beestje met zijn natte borstkasje.
Opnieuw sloten mijn handen zich om zijn lijfje.
Alleen zijn ragfijne kopje keek tussen mijn duimen door naar de wereld.
De pootjes met scherpe nagels duwden tegen mijn handpalm, onophoudelijk. Het zette zich af.
Naar binnen ging ik.
Naar het deel van de galerij waar geen poes kwam.
Op eenhoog plaatste ik het vogeltje op de betonnen galerij, centimeters verwijderd van de eerste struik die naar de tuin leiden zou.
Enkele meters hoog boven de plek waar hij zojuist door de poes was gespot.
Hij wilde me niet loslaten.
Zijn teentjes omklemden mijn wijsvinger tot slot met alle macht.
Een voor een wrikte ik die prachtige twijgjes los van mijn vinger en schoof het diertje tot slot tegen de beschutting van de betonnen goot.
Daar zat het in al zijn kwetsbaarheid; nat, klein, boos.
En bang.
Bijna een uur later stonden mijn kind en ik zwijgend samen op die galerij naar de tuin te kijken.
Van het vogeltje geen spoor.
Niet in de struik net beneden onze voeten.
Niet in de schaduwrijke tuin beneden ons.
Nergens niet.
Gevlogen.
Gelukkig.