Mol.

In de auto terug, zongen we liedjes en deed Meisje M. een gangster na, getooid met mijn zonnebril en een accent waar rapper Boef trots op zou zijn.
Bij een stoplicht stonden we stil.
Het zien van een vrachtwagen met daarop een levensgrote afbeelding van een mol, bracht bij Meisje M. een herinnering naar boven.
Lang geleden begroef ze een dode mol.
Tot in de details beschreef ze zojuist deze simpele ter-aarde bestelling terwijl het verkeer om ons heen suisde.
Toen de mini-begrafenis destijds ten einde was, had ze iets gedaan.
Ze omschreef het zo:’En toen , mama, heb ik geboden naar de wolken. Niet hardop maar in mijn hoofd. Ik zei:’Dag mol. Ik hoop dat je een fijn leven hebt gehad. En ik hoop dat je een fijne dood hebt’.
‘Ja’ zei ik, terwijl mijn hand op haar warme hoofdje rustte.
‘Dat heb je prachtig gezegd. Zo is het precies. Als een mens of een dier dood is, dan wens je hem dat zijn leven fijn was. Maar ook dat het na de dood fijn is’.
We reden verder, ze rapte en grapte.
Ze leunde tegen me aan en omhelsde me met zoveel mogelijk van haar lichaam, zo zijdelings rijdend.
De rest van de rit was ik licht van binnen.
Omdat je kunt bidden vanwege een fijn leven.
Maar natuurlijk ook voor een fijne dood.
En alles van daarna.
Wat een vondst.