Beekse Bergen

Toen Meisje M. op schoot zat terwijl ze haar ontbijt nuttigde, wees ze op mijn  buik.

‘Daar kom ik uit’ zei ze.

‘Ja’ ze ik. ‘Papa en mama hebben jou gemaakt en toen kwam je uit mijn buik’.

‘Niet!’ zei meisje M., op de manier zoals alleen Meisje M. dat kan.

‘Ben je niet uit mijn buik gekomen?’ zei ik verbaasd.

‘Nee, papa en jij hebben mij niet gemaakt!’ zei ze vol vuur. 

Waarbij stukjes brood met salami op het tafelkleed belanden.

‘Wie heeft jou dan gemaakt?’ vroeg ik.

‘God!’, was het korte en bondige antwoord.

Ik voelde een Char-moment opkomen. 

Ik dacht aan Derek Ogilvie en de uitzendingen van The Ghost Inside My Child.

Dit was het moment.

‘Waar was je dan voordat God jou in mijn buik stopte?’ vroeg ik met nauwelijks verhuld enthousiasme.

'Bij de beesten’, kwam het antwoord zoals gewoonlijk per ommegaande.

‘Bij de beesten en die liepen allemaal los rond’.

Het klonk mij in de oren als een mogelijk hervonden herinnering uit het voorgeborchte van Het Leven Voordat Je Er Was.

Maar hier leek het verhaal wel te stoppen.

‘Wat zag je nog meer bij de beesten?’ vroeg ik hoopvol.

‘Er was een busje’ antwoordde Meisje M. terwijl ze het laatste korstje van haar boterham in haar mond stopte.

‘Zo’n wit busje waar je in kon zitten en dan kon je tussen de beesten doorrijden’.

Ik slikte.

‘En was ik daar ook?’ vroeg ik vol verwachting.

‘Ja’ zei Mejsje M. ‘jij was er ook want jij zat bovenop de bus naar de beesten te kijken’.

Ik kreeg een visoen van de Beekse Bergen.

De antilopenweide  in de dierentuin.

Wat achteloos bekeken uitzendingen op de kinderzender op tv van ''Freek In Het Wild''.

‘En was God er ook?’vroeg ik tot slot.

‘Nee’, ze Meisje M. ‘En mag ik nu televisie kijken?’