Dolor.

 

Er zijn nagenoeg geen live-beelden van haar te vinden.

En op de vele foto’s die van haar gemaakt zijn- sommigen gecompileerd tot filmpje- is een vrouw met diverse gezichten te zien.

Eén gezicht dat vele kanten herbergt.

Een mysterieuze persoonlijkheid.

Violeta Parra was een Chileense zangeres en beeldend kunstenaar.

Ze legde de basis voor La Nueva Canción Chilena - het nieuwe Chileense lied- dat zijn basis kent in de Chileense volksmuziek.

Ze zorgde voor vernieuwing en blies het nieuw leven in.

La Nueva Canción Chilena werd in de jaren '60 en vroege jaren '70 de muzikale stem van de sociaal-politieke beweging in Chili, die zijn invloed kreeg tot ver buiten Chili.

Parra was de Edith Piaff van Chili.

Precies op haar verjaardag in 1960 ontmoette zij voor het eerst Gilbert Favre, een jonge Zwitser en later muzikant, die voor antropologisch onderzoek in Latijns-Amerika terecht was gekomen. 

Na onenigheid met de onderzoeksleider ging hij zijn eigen weg op het continent.

Toen hij hoorde dat Violeta Parra onderzoek deed naar muziek van het volk ging hij haar in Chili opzoeken.

Vijf jaar duurde deze passionele liefde.

En- zoals vaak met Grote Liefdes- ging dat met vallen en opstaan.

Parra woonde een paar jaar met Favre in Genève van waaruit ze in Frankrijk en Zwitserland optrad.

Ze trok nadien met hem naar Bolivia. 

Zij had in 1965 in Santiago een braakliggend stuk grond in de wijk La Reina toegewezen gekregen om een eigen zangtent op te richten.

In deze ‘La Carpa de La Reina’ kregen ook veel jonge muzikanten een kans. 

Grote kansen, groot geluk. 

Een grote liefde.

Maar ook: diepe dalen.

Voor Violeta leek het een wetmatigheid dat liefdes worden geboren, een tijd voortleven en dan sterven.

Aan de turbulente relatie met Favre kwam een einde in 1965.

Maar deze breuk heeft ze niet kunnen verwerken.

In 1966 nam ze haar laatste album op, Las Últimas Composiciones, met daarop het lied Gracias a la Vida (que me ha dado tanto). 

Letterlijk vertaald; ‘Bedankt voor het leven dat me zo veel heeft gegeven’.

Het leek de ultieme maar wrange dankbetuiging van een vrouw die niet meer verder kon.

Want op 5 februari 1967 schoot ze zich in haar eigen  Carpa een kogel door het hoofd.

De verbroken relatie met haar grote liefde, Gilbert Favre, was hier debet aan.

Nadat hij van haar dood had vernomen, schreef de  Argentijnse dichter en zanger Atahualpa Yupanqui : “Violeta had veelkleurige vogels in haar hoofd. Om ze te bevrijden heeft ze een gaatje geboord.Maar ze schoot er ook haar leven bij in.”

Que dolor.