Oma.

 

In de kerk was niemand.

Meisje M. gooide met gepaste ingetogenheid het muntgeld in de daarvoor bestemde gleuf in de muur.

Daarna koos ze een kaars.

Die staken we samen aan voor Oma Piano.

Meisje M. zocht een plek in het schelpenzand, tussen de andere kaarsen.

Daarna vroeg ze fluisterend waarom alle mensen eerder die dag een kaars in de kerk hadden aangestoken.

Ze wees op de dertien al brandende kaarsjes, naast die van Oma Piano.

‘Als iemand dood is en je wilt even aan die iemand denken, dan kun je in de kerk een kaars aansteken. En dan zeg je eigenlijk; Hallo, Oma Piano. Ik hou van jou’ antwoordde ik.

Meisje M. liet deze mededeling op zich in werken,ruggelings op de grond voor het altaar geposteerd.

Ze sloot haar ogen.

Zo,met haar benen gespreid, haar armen wijd en de ogen dicht zei ze;

 ‘Dit is dood he?’

‘Ja’ zei ik, ‘dat is dood. Eigenlijk is dood-zijn net als heel erg lang slapen. Maar dat je dan nooit meer wakker wordt’.

Ze knikte, de ogen stijf dicht.

‘Weet je hoe Oma Piano lag toen ze dood was?', zei ik.

Meisje M. keek me geïnteresseerd aan en kwam onmiddellijk overeind.

Ik vroeg haar weer zo te gaan liggen als daarnet.

Ze sloot haar ogen, weer liggend op de grond voor het altaar.

En ik legde haar stille benen tegen elkaar aan en vouwde haar handen op haar buik.

‘Zo lag Oma Piano toen ze dood was’ zei ik tegen mijn dochter. ‘Heel stil lag ze. En heel rustig’.

Tranen begonnen over mijn wangen te stromen.

Meisje M. keek me aan.

‘Waarom huil je?’ ,vroeg ze.

‘Omdat ik Oma Piano mis’, zei ik.

Vanuit haar liggende positie kwam Meisje M.  overeind.

Ze knielde bij mijn benen en omhelsde die met hart en ziel.

Ze keek me glimlachend aan.

‘Dan zal ik jouw Oma Piano zijn’ zei ze.

‘Dat is lief’, zei ik en drukte een kus op haar voorhoofd. ‘Dat vind ik heel erg lief van jou. Maar dat hoeft niet’.

Ik was even stil. Toen zei ik:

 ‘Oma Piano was mijn mama’.

‘Weet ik’, zei ze monter. ‘Dan ben ik gewoon jouw mama’.

Ze kroop op schoot en drukte haar lieve lijf tegen me aan. ‘

‘Ik hou van je’, zei ik.

Ze glimlachte.

'Wie is daarboven?’ wees ze daarna, richting de kroonluchter aan het hoge plafond.

‘Dat weet ik niet’ ,zei ik.

En ik bedoelde dat zowel letterlijk als figuurlijk.

Hand in hand gingen we naar buiten.

Tussen het winkelend publiek hadden we veel plezier met de gele knuffelhond die Meisje M. van Oma Piano had gekregen.

En ik was gewoon haar mama.

En zij was gewoon mijn kind.