Licht.

 

Er branden twee kaarsen op mijn tafel. 

Ik stak ze aan toen we opstonden en gingen ontbijten. 

G. blies ze uit toen ik Meisje M. naar school ging brengen.

"Nee, nee!', hoorde ik mijzelf zeggen alsof het om leven of dood ging,

'Ze moeten blijven branden. Ze zijn voor R.'

Terwijl Meisje M. naar school werd gebracht, hebben de kaarsjes gebrand. 

Ik kijk er nu naar.

Het gaat ook om leven en dood.

Ik denk aan R. wiens vrouw vandaag begraven wordt.

Precies een week geleden is ze neergestoken tijdens haar werk en overleden aan haar verwondingen.

Ik kende haar niet.

Haar man ken ik.

Van een enkele ontmoeting.

Een lieve, kalme man van net vijftig.

Vader van drie kinderen.

Hij heeft altijd gewerkt met te vroeg geboren baby’s.

In het ziekenhuis.

Hij zorgde voor die piepkleine mensjes.

Bracht infusen aan.

Controleerde hun lichaamsfuncties, bracht koude lijfjes op temperatuur.

Hield doorschijnend kleine handjes even vast.

Probeerde lijden te verzachten.

En dat werk begon, na al die jaren zijn tol te eisen.

Het lijden van die hele kleine premature kindjes.

En dat ze soms, te vaak, onder zijn handen stierven.

Daarover spraken we, een keer langdurig, in België.

Hij heeft zijn baan opgezegd. Nog niet zo lang geleden.

Onder andere om weg te komen van het sterven, het verlies, de dood.

Welke wegen het lot aflegt om op dit punt in zijn leven zoveel schade aan te brengen; ik begrijp het niet.

Op weg naar een ander leven wordt zijn vrouw omgebracht.

Dit is een sterven, een verlies en een dood die nooit meer overgaat.

En waarvan weggaan niet tot de mogelijkheden behoort.

Ik denk voortdurend aan R., sinds ik hoorde van de dood van zijn vrouw.

Twee kaarsen branden op mijn tafel.

Ik weet niet waarom.

Ik heb het R. beloofd, dat ik vandaag een kaars zou aansteken.

Wat ik beloof, dat doe ik.

Ik denk aan zijn vrouw, zijn kinderen, aan hem.

Over enkele uren dooft het licht op mijn tafel.

Dat is de tijd dat de uitvaart beginnen zal.

Soms is het licht ver te zoeken.

In deze wereld.