Liegen.

Er wordt wat afgelogen de laatste tijd.

Zo rondom mij heen.

Het zijn  de meest fabelachtige verzinsels die mij ter ore komen. 

Sommige leugens waaien per ongeluk aan mij voorbij.

Andere worden recht in mijn gezicht gedaan.

Altijd is het de leugenaar te doen om persoonlijk gewin.

Meestal is de inzet macht.

De achterkant van elke leugen is daarmee in wezen dus onmacht.

Inmiddels zou ik een heleboel kleurrijke leugens , die recht in mijn gezicht zonder met de ogen te knipperen zijn gedaan, op een rij kunnen zetten.

Van hier tot aan de voordeur zouden ze zich kunnen opstapelen, dan.

Als een stroperig kleed van onwaarheden, falsificaties, verdichtingen, bedrog, listigheden, misleidingen, veinzerij en zwendel.

Ik doe het niet.

En ik vergeet  ze evenmin.

Maar bewaar ze.

In mijn achterhoofd, achter een dicht luikje waarop staat ‘Arglist & Verlakkerij’.

De mooiste leugen die ik hoorde was er één die niet voor mij bedoeld was.

Maar waar ik toevallig getuige van was.

Staand op het balkon keek ik op een koude namiddag afgelopen december naar het tuinpad beneden mij.

Daarop ijsbeerde een vrouw van gevorderde leeftijd heen en weer over de klinkers. 

Die middag was het heel licht gaan sneeuwen. 

Op de kale takken van de bomen lag nog geen wit laagje. 

Wel kon je inmiddels –als je goed keek- de voetstappen van de betreffende vrouw zien in poederachtige fijn-sneeuw in die tuin, recht onder mij.

Ik bekeek het heen-en weer lopen, de glazige blik van de vrouw die zich onbespied waande.

Haar telefoon ging.

Ze nam op.

Duidelijk hoorbaar was haar antwoord, tot helemaal op mijn balkon klonk haar stem.

‘Nee’ zei de dame op licht depressieve toon in de hoorn van haar toestel ‘Ik kan vandaag niet komen want ik sta nu op Station Amersfoort en er rijden geen treinen meer . We zijn helemaal ingesneeuwd’.

Daarmee eindigde het gesprek.

Verbijsterd keek ik  om me heen. Ik bevond me in de stad U. 

De lucht was blauw, de wegen begaanbaar als was het zomer.

Onder mij nam het ijsberen weer een aanvang.

Dit was geen leugentje om bestwil.

Dit was knoeierij van het mythologische soort.

Het was letterlijk fantastisch.