In de ban van de ring.

 

 

Er was de ring.

Te klein om over de knokkel van mijn ringvinger te schuiven. Iets te groot voor om mijn pink.
Hij was van een eenvoudig ontwerp.
Tussen de uiteinden van een gouden smalle band, hield een ingenieus scharnier een munt vast.

Daarop afgebeeld stond Anna Galeria Faustina, waarschijnlijk geboren in het jaar 98 na Christus. Vrouw van de Romeinse keizer Antoninus Pius.
Pius liet haar na haar dood goddelijk verklaren door de Senaat. Zij kreeg de titel diva en hij liet een tempel op het Forum Romanum voor haar bouwen. Faustina was daarmee de eerste keizerin die een permanente aanwezigheid - in de vorm van een tempel - had in het toenmalige politieke centrum van de Romeinse wereld.

Ook liet Pius een enorme hoeveelheid munten met haar beeltenis slaan. 

Met daarop de tekst DIVA AVG(VSTA) FAVSTINA, wat zoveel betekende als ‘vergoddelijkte keizerin Faustina’.

Na 147, toen hun enige nog levende dochter Faustina keizerin werd, veranderde dit in DIVA FAVSTINA.

Affijn, een kleine ring met een klassieke Romeinse afbeelding. Dat was het.
Ik droeg hem twee weken geleden aan mijn pink bij het afhalen van de lakens van mijn bed. Bij het daarna spannen van het schone hoeslaken om het matras, schoot de ring van mijn pink.
Ik voelde het.
Maar hoorde het ook.
Links van mij, ergens op de vloer, kwam hij na een duidelijke rinkeling tot stilstand.
Ik liet mijn ogen over het kleed, de vloer en langs de dichte onderzijde van de kast glijden.
Niks.
Ik tilde de onderkant van de gordijnen op om te kijken of de ring tegen de plint terecht was gekomen.
Knielde op het kleed en scheen met de zaklamp van mijn telefoon in de duistere ruimte onder het bed.
Liep naar de andere zijde van de slaapkamer, daar waar ik de ring juist niet had horen vallen. Zocht daar vergeefs achter de radiatoren, de mand met de kussens, de deur.
Ik schudde met mijn armen in de hoop dat de ring zich op wonderbaarlijke wijze had verstopt in mijn mouw.
Maar Faustina was weg.
Helemaal en totaal opgelost in ijle lucht.

Die weken droeg ik mijn andere ringen.
En elke dag dacht ik aan de ring met die Romeinse munt. 
Soms zocht ik opnieuw in de slaapkamer.
Toen ik enkele dagen na de vermissing de slaapkamer stofzuigde, hoopte ik het rinkelen in de metalen buis van de stofzuiger te horen.

Maar het bleef uit, dat verlossende geluid.
Gisteravond poetste ik mijn tanden voor het slapengaan.
En maakte al poetsend mijn gedachteloze, langzame ronde over de bovenverdieping. Via de lange gang liep ik naar de studio, waar die ochtend de gordijnen waren teruggehangen nadat het nieuwe raam was geplaatst.
Daartoe waren de tafel en de twee stoelen tweemaal verplaatst.
Eenmaal van het raam naar de kast.
Eenmaal van de kast naar het raam.
Daarna had ik de vloer van de studio met een swiffer provisorisch schoongeveegd.

Ik duwde de deur open en keek naar de gordijnen die sinds deze ochtend opnieuw voor het raam hingen.
Daarna viel mijn oog op iets glinsterents, dat midden voor de deur op de vloer lag.
Precies in het centrum van het looppad.
De munt met de kop van Faustina omhoog naar het plafond gericht.
Een seconde lang stond ik als aan de grond genageld.
Het was onmogelijk dat we die ochtend hadden geklust, de tafel, stoelen en trapladder heen en weer hadden geschoven én dat ik de vloer had geveegd op exact deze plek.
Zonder de ring op te merken.

Ik pakte hem op.

‘Daar ben je’ sprak ik met een mond vol tandpasta tegen het profiel van de bijna tweeduizend jaar oude diva.

Koel lag de ring in de palm van mijn hand toen ik terugliep naar de badkamer.

Daar legde ik hem op de rand van de wasbak.

Vandaag draag ik hem.
Om mijn ringvinger, ditmaal.
Hij past exact.
Magie is overal.