Vondst.

 

Gister een rondje kringloop gedaan.
Ik was op zoek naar een rond bijzettafeltje van hout. Of een op zijn kop gezette grote vaas die als pilaar kon dienen. Of een grote pot die ik zwart zou kunnen spuiten als zuil.
Affijn.
Ik zocht iets, waartegen mijn oog zou stoten.
Waarvan ik dan zou weten dat het dát was, wat ik zocht.

Bij de potterie stond buiten in de regen iets zwarts.
Het leek een bloempot. Of een tonnetje. Het had een vreemd handvat in het midden, volledig verroest.
Ik pakte het op. Het sprak me aan. Een vreemd object was het. Smoezelig en inktzwart. Te vies om aan te pakken. Precies mijn ding.
Twee euro vijftig moest het kosten.
Ik bracht het naar de kassa en liet het bemodderde, kletsnatte ding apart zetten.

Ik neusde verder en vond een klein handzaam cakeblik voor mijn bananenbrood. En een handgeschilderde kan van Portugees aardewerk in donkere tonen met twee zwarte honden die de wacht hielden onder een vrolijk gestreept handvat.

Ik rekende alles af, plaatste de vieze ton in een plastic tas en bracht de buit naar huis.

Cakeblik en kan gingen in de afwasmachine.
Voor het pikzwarte object maakte ik van heet water een sopje met groene zeep.
Twee nagelnieuwe schuursponzen die helemaal tot pulp waren geboend later, had ik een houten ton in mijn handen. Met metalen band en op ranke pootjes.

Het opschrift zei: 1799.
Een rondje googelen later bleek ik voor nog geen drie euro een 226 jaar oude korenmaat te hebben gekocht.

Waarin -nog voor het metriek stelsel in 1816 in Nederland werd ingevoerd- de juiste hoeveelheid koren werd afgemeten. De korenmaat is zelfs geijkt met de V van de maker.

Hij staat voorlopig buiten in de tuin onder de overkapping.
Op twee witte vellen papier.
Om te zien of eventuele houtworm nog actief is.
En ik heb een museum aangeschreven met de vraag of dit inderdaad een hele oude korenmaat is.
Zo niet, dan is het een fantastisch item.
Zo wel, dan is het een fantastisch item.
Dat meer dan tweehonderd jaar lang gereisd heeft.
Eerst een korenmaat was.
Toen een plantenbak waarschijnlijk, in een tuin.
Tot slot een smerig ding achterin het open gedeelte van een kringloop.
Zoekt, en je zult vinden.
Sommige clichés zijn echt waar.