Armen.

Op een diepdonkere maandagochtend waarop de zon toch uitbundig scheen, had ik wat tijd stuk te slaan tussen de ene en de andere afspraak.

In het woonwarenhuis zocht ik op de gordijnafdeling vergeefs -zoals zo vaak deze maanden- naar de juiste maat vouwgordijnen.
Een vrouw passeerde mij, met aan haar hand het schattigste kleine meisje ooit. Het peutertje droeg een zwart-rode thobe met een bijpassende hoofdband, tatreez geborduurd.
We glimlachten naar elkaar, de moeder en ik, toen we plaats maakten in het smalle gangpad.
In het ogenblik dat we elkaar passeerden nam ik een zware beenhandicap waar bij de vrouw.
Het meisje  keek vanaf de vloer naar mij omhoog met diepdonkerbruine ogen die omrand waren door de langste wimpers die ik ooit zag.
Bij de gordijnen vergeleek ik rij na rij met opnieuw al die verkeerde maten en prijzen.
En wilde me omdraaien om naar beneden te gaan, toen ik achter mij zachtjes ‘mevrouw’ hoorde.
Ik keek om.
Daar stond ze, zwaar overhellend op haar goede been, het kind op de arm.
Nu kon ik tussen de donkere krulletjes in de piepkleine oorlelletjes van het kleine meisje de Hello Kitty-oorbelletjes zien. Die onder de geborduurde hoofdband met de gouden munten om de aandacht streden.
In gebroken Nederlands vroeg de moeder mij of ik wist wat de maat van de kant en klare gordijnroedes was.
Ik zocht het voor haar op, op de verpakkingen.
Legde uit dat de roedes uittrekbaar waren en de maat die ze nodig had correct was.
Ze vroeg naar de prijs.
Die was veertig euro.
Dat was veel te veel.
Ze schrok zichtbaar.
Op mijn telefoon googelde ik voor haar waar zulke gordijnroedes het goedkoopst waren.
Bij Ikea.
Ze bedankte me.
Ik wees haar meisje op de mooie oorbellen.
Waarop de moeder een ketting van Hello Kitty onder de thobe van het kindje vandaan toverde.
‘Wow’ zei ik tegen de donkerbruine kraaloogjes, ‘je bent mooi!’
De vrouw lachte, kuste het kind terwijl ze habibi zei.

‘Habibi’ zei ik, ‘dat woord ken ik. Een van de mooiste woorden die je zeggen kunt.’
We raakten aan de praat.
Over hoe ze bij de Ikea bij de informatiebalie zou moeten vragen of ze haar konden helpen zodat ze niet de hele winkel door hoefde, zo slecht ter been.
Ze fotografeerde de Ikea-roede en de bijpassende muursteunen vanaf mijn telefoon. Zodat de klantenservice daar zo dadelijk zonder woorden zou weten wat ze wilde hebben.
Ik vroeg naar de thobe van het meisje dat inmiddels weer op de vloer was gezet en vrolijk achter de stelling huppelde op haar witte gympen.
‘Ja’ zei de vrouw, ‘klopt. We zijn Palestijns’.
Er viel een kort moment een stilte zo ver als van waar wij stonden helemaal naar de Gazastrook en weer terug. Waarin wij elkaar diep aankeken. En zij haar schouders ophaalde en haar handen vanaf borsthoogte daarna krachteloos naar beneden liet vallen.
‘Oh God' zei ik. ‘Wat daar gebeurt. Ik ben zó kwaad’.
Enkele ogenblikken spraken we over de uitroeiing van de Palestijnen door Israël.
Ze vertelde dat als het haar lukte in het hier en nu te leven, haar hoofd even rust had. Maar dat ze anders alleen tot God kon bidden om hulp. Dat ze al veel familieleden verloren had. En dat andere familieleden momenteel in doodsangst verkeerden nu ook Rafah doelwit was geworden. Ze wees op haar dochter. Noemde haar naam. Wees op Lulu die net als zijzelf later als ze groter was zou moeten leven met de traumatiserende gevolgen van deze oorlog.
Een nieuwe generatie.
Met een oud trauma.
Van moeder op dochter op kleinkind. En zo verder.
Toen we afscheid namen spreidde ze haar armen.
Ik gaf haar een lange omhelzing.
‘Dankjewel’ zei ze, terwijl de tranen over haar wangen rolden.
Buiten scheen de zon nog steeds.
Iets verderop vond ik in een container drie perfect passende grote bloempotten.
En weer even verderop trof ik een Mariabeeld dat ik voor drie euro meenam naar huis.
Een genadebeeld.
Van een moeder met haar kind op de arm.
Een afbeelding van De Moeder Van Alle Mensen.
Wiens warme troostende armen zo ver te zoeken zijn.
Deze dagen.