Miss V.

 

Facebook voert mij mijn eigen herinneringen.

Zo ben ik steeds opnieuw maar onverwacht getuige van de conversaties die ik onder mijn eigen berichten had. In enkele gevallen betreft het korte uitwisselingen met V.
Elke feed die zo’n herinnering bevat, slaat me onverwacht in het gezicht.
Want V.  is er niet meer. 

Toch zie ik onze grapjes, gedeelde herinneringen, fragmenten van een lange vriendschap: alles op datum en jaartal gesorteerd.
Ik herinner mij zo niet alleen het maken van het Facebookbericht en de online gespreksstof die ons dat opleverde.

Ik zie dan plotseling alles.

Van hoe we elkaar op school ontmoetten en zij me enkele maanden later, staand op straat,  fiets tussen de benen,vertelde wat haar was overkomen.
Helemaal tot en met de laatste tijding die ik kreeg aan de telefoon, over haar dood.
Ik moest me vasthouden aan mijn aanrecht die dag, zo sloeg de mededeling van haar overlijden in als een bom.
Het leek of de bodem onder mijn bestaan werd weggeslagen.
Meisje M. stond erbij en hield mij vast.
Haar kleine lijfje hard tegen mijn huilende rug gedrukt.
Haar handjes in elkaar gevouwen als troost om mijn schokkende middel.
Ik hield de telefoon in de ene hand, had mijn andere arm achterwaarts om haar stille halsje geslagen en ik aaide haar zachte haartjes.
Niets wisten V.  en ik van deze toekomst. Toen we vandaag, exact elf jaar geleden, elkaar onder mijn bericht erover op Facebook spraken over de zelfmoord van journalist Anil Ramdas.
Ik lees dat V. mij al die jaren geleden herinnert aan ons interview met Ramdas, jaren daarvoor. Waaraan ik geen enkele herinnering bleek te hebben.
Met haar dood nam V. een gedeeld sleepnet aan herinneringen mee.
Die voortleven in mij, waar ik dagelijks aan denk als ik de foto van haar passeer die op mijn prikbord hangt.
Ik heb mij aan haar geslepen als twintiger.
Zij sleep zich aan mij.
Facebook ordent mijn leven per dag en per jaar.
Terwijl er helemaal geen ordening in de dingen van het leven zit, zo blijkt uit het definitief verdwijnen van V.
Of die van R., zo je wilt.
Of die van mijn vader. Mijn moeder.
En veel anderen.
Het leven is een aaneenschakeling van fragmenten.
Herinneringen zo scherp als een foto.
In duizelingwekkende kleuren.
Snippers van een eerder leven.
Scherven van geluk.