Er is een kracht buiten het ego en buiten de wil om. In de momenten dat je echt in het hier en nu verkeert, ontmoet je die kracht.
Op deze plek woont je werkelijke zelf.
Hier ontdek je dat er een wereld ligt voorbij datgene waarvan jij denkt dat het je
persoonlijkheid is.
Dat er meer bestaat dan de mentale constructie die je maakte
van jeugd, verleden, verbroken relaties.
Dat je niet je gedachten bent.
Sterker
nog: dat dat hele bouwwerk van wie jij denkt dat je dat bent, slechts een manier is
om je in een schijnwerkelijkheid staande
te houden.
Die kracht buiten je ego en je wil om, is de essentie van wie je echt bent.
Een fluïde geheel. Altijd in contact met
de mensen om je heen, of die nu dood zijn of levend, aanwezig of afwezig.
In die bron is alles: geen oordeel.
Alleen liefde.
En de onmetelijke
mogelijkheid tot worden wie je echt bent.
Vanaf de start kent mijn leven veel verlies. Er was een voortdurende derving aan liefde, aandacht, begrenzing. Zelfs fysiek verloor ik: mijn gezondheid aan een DNA fout. Kansloos vanaf het begin. Nu een grote liefde weggevallen is, begrijp ik wat mij te doen staat. En ik doe het. Met heel mijn hart. Al 47 dagen. Ik omarm de pijn met al mijn aandacht. Concentreer mij op het verlies, ik ervaar het verdriet. Ik zie de noodzakelijkheid van alles. En heb lief wat er gebeurt: de tranen, de diepe stilte, de pijnlijke herinneringen. Plus al het moois dat mijn geheugen me voor de voeten werpt. Wat hier gebeurt, is het liefhebben van wat is . Want alles wat is, is een onlosmakelijk deel van mijn bestaan. Ik maak een studie van wie ik was. Observeer de transformatie die langzaam plaatsheeft. Ik lees. Ik leer. Ik beschouw. Keer terug naar mijn binnenste. Dit deel van mijn leven roept mij op een andere houding aan te nemen. Om de totaliteit van mijn bestaan, inclusief alle ...

Reacties
Een reactie posten