Wild.

Ik zag hem in de RoXY.
 Heel even flitste hij voorbij. 
Ik was eind twintig, hij moet eind dertig zijn geweest. 
Op zijn kuiten stond het Chanel-logo getatoeëerd. 
Harrie Wildeman heette hij. 

F. die naast me stond in de RoXY, temidden van die kolkend hete, met drugs geïnfecteerde meute, stootte me aan.

Daar ging hij, de Koning van de RoXY, zijn ogen zwart als kolen, het lijf gebogen in een vreemde door speed opgezweepte gang.
Als een derwisj bewoog Wildeman zich door de dansende menigte, zijn gelaat gegroefd, gekerfd, vertrokken in een grimas.

Daar kwam hij aan.
 Ik greep zijn arm.

‘Harrie!’schreeuwde ik opgewekt in zijn oor dat omkranst werd door spierwit gebleekt haar. 
Hij keek me een seconde aan. 
De housebeat pompte, als waren wij in het hart van de Duivel zelf. 
Ik wees op Wildemans’ kuiten, waarop het logo van Chanel prijkte. 
Ik keek opnieuw in de inktzwarte ogen waarvan de pupillen wijd open waren. 
Ik stak mijn vingers omhoog en maakte het ‘ok’-gebaar met mijn duim en wijsvinger een cirkel vormend.
Ik kan je nu niet meer vertellen waarom ik dat deed.

Wildeman grijnsde naar me, stak zijn tong uit in een Breugeliaanse lach en verdween dansend, bukkend, hurkend, hinkend in de uitzinnig dansende menigte.

F. vertelde me later hoe het Wildeman vergaan is.

Van Koning van de RoXY, naar Keizer van het Verzorgingshuis.

Wildeman was net vijftig toen, ik begin veertig.

Hij was gekluisterd aan een rolstoel.

Het jarenlang zeven dagen per week drugs gebruiken en feesten, had zijn tol geëist.

Het HIV-virus had hem te pakken gekregen. En goed ook.

Wildeman was deels verlamd. 
Zijn spraakvermogen was aangetast.
Op een rantsoen van een joint per dag zat hij te wachten tot de dood hem zou halen. 

Zelf zei Wildeman daarover dat hij in vijftig jaar het leven van iemand van honderd heeft geleefd. 
De reden voor de snelheid van leven en het excessieve drugsgebruik was  het ontsnappen aan de realiteit.

Het laatste feestje dat hij bezocht, was meteen allerlaatste feest in de RoXY. 

Die nacht fikte de danstempel helemaal af.
 Het was schokkend te zien, hoe het sommige Kinderen van de Nacht is vergaan.

Eens de Koning van de RoXY, zijn onderdanen dansend aan zijn met Chanel gemerkte benen.

Later een pauper zonder vrienden.

Zijn verlamde benen op de voetenplank van een rolstoel.

Niemand die hem bezocht.

Het wachten was op Magere Hein.

Daar kon geen Chanel wat aan doen...