Vandaag leerde ik eindelijk waar je heen gaat
na de dood.
Meisje M. vertelde het me, vanmorgen in bed.
Met haar rug tegen me aan.
Haar voetjes tussen mijn benen.
Omdat de beste vriend van haar juffrouw van
school is overleden, speelde ze gister al dood-zijn met de drie vriendinnetjes
uit haar klas.
In de speeltuin maakten ze van de glijbaan een
doodskist, waar ze samengeperst twee aan twee om de beurt dood lagen te zijn.
Dat betekende; ogen dicht, stil liggen en niet lachen.
Het was niet moeilijk.
Met grote ernst kweten ze zich om en om van
hun taak.
Vanmorgen zei Meisje M. dat haar knuffel was
overleden.
Daarbij toonde ze de versleten poes, die ze in
de schemering omhoog hield boven de lakens.
Hij zag er inderdaad slap en stil uit, zo
hangend tussen haar twee vingers.
'Wat gebeurt er eigenlijk als je overleden bent?' vroeg ik, mijn
neus in haar haren.
Het was even stil.
'Dat weet ik eigenlijk niet' kwam toen
opgewekt het antwoord.
'Waar ga je dan heen, denk je?'' vroeg ik.
‘Nou’, zo startte abrupt het antwoord ‘’dan
komt er een elf je halen en die legt je op een wolk en daar ga je dan een
poosje nog dood zijn en daarna wordt je een engel'.
‘En wat ga je dan doen als je een engel
geworden bent?' vroeg ik.
Meisje M. aarzelde geen moment; 'Dan kom je
muntjes onder je kussen leggen'
'Muntjes?
‘ Ja’,zei Meisje M. ‘Net als de fee'.
Even later stonden we op om te gaan ontbijten.
Vlak voor we de slaapkamer verlieten, keerde
ik terug naar het bed.
Ik keek onder mijn kussen.
Niks.
Geen munt te zien.
;-)
BeantwoordenVerwijderen