Anderen.

Het licht was aan. 

Tenminste: dat dacht ik. 

Daar leek het op, van buitenaf.

Maar toen ik het huis binnenging, was alles donker. Ik bedoel: echt donker.

Van dat ondoordringbare, dikke duister dat je omsluit als een onzichtbare deken.

Ik tastte naar de trapleuning en stootte daarbij eerst met mijn vingers op de kalkstenen muur. 

Kleine brokjes steen tikten op de marmeren vloer.

In de diepe duisternis leek het of de echo van dat vallende gruis de ruimte even zichtbaar maakte.

Het was of ik, door het vallen van die kleine brokjes muur, de vloer even kon ‘zien’. 

Het was alsof, bij gebrek aan licht, dat geluid van vallend gruis kleine vakjes met woorden in mijn geest deed oplichten.

Het onregelmatig weerkaatste geluid belichtten in mijn hoofd het woord als het ware het vakje ‘vloer’. 

En eventjes kon ik hem helder voor me zien: de marmeren vloer achter  de voordeur, met de versleten mat er op.

Kleine stukjes gruis op marmer.

In steen getrapt steen.

Ik  greep de trapleuning.

Nog steeds was alles volslagen donker.

Ik greep die leuning stevig vast.

En ik begon te lopen.

Voet voor voet besteeg ik de trap die ik al jaren op-en afliep. 

Ontelbare keren had mijn lichaam die gang omhoog en omlaag gemaakt. 

Alle bewegingen gemaakt, de flauwe bocht op driekwart genomen , de ruwe splinters van de leuning langs mijn vingers voelen glijden, de breedte van de treden gemeten met de maat van mijn eigen voet. Al die bewegingen waren  in mijn lichaam opgeslagen en ik kon hem dromen, die trap. 

Ik kon hem dansen, afspringen, met drie treden tegelijk nemen. Die trap, als het ware, was deel van mijn lichaam.

En toch was alles anders, nu ik geen hand voor ogen kon zien.

En er was nog iets.

Iets anders.

Ik wil jou iets vragen.

Ben je wel eens alleen geweest in een kamer?

 Helemaal alleen, bedoel ik? 

En had je toen, een zeker moment, het gevoel dat er nog iemand was? 

En met ‘een zeker moment’ bedoel ik: dat je er zeker van was. Honderd procent zeker. Je bevond je alleen in die kamer. 

Maar tegelijkertijd was je er onomstotelijk van overtuigd dat er nog iemand was. 

Iets. 

Een aanwezigheid die zich net buiten je gezichtsveld ophield. Je wist het. Je zag het niet, maar je wist het. 

Want je kon het voelen aan het samentrekken van je huid, je plotselinge zonder reden opkijken uit het boek dat je las. Er was een alertheid die je spieren had doen spannen, vlak voor je opkeek en je bewust werd van dat unheimische fenomeen, dat zich in de buitenste hoek van je gezichtsveld leek te voltrekken.

Was je antwoord bevestigend?

Dan ben jij iemand die bepaalde plekken in je huis mijdt.

Daar ben ik zeker van.

Dan zul jij, om niet met je verstand te verklaren redenen, je bank nooit in die ene hoek in het noordoosten van je woonkamer zetten. 

Nooit. 

Want het is of een kille adem, haast onmerkbaar,  langs je hals strijkt.

 Daar.

Maar het allervreemdste is dit. Het meest angstaanjagende van alles is toch wel dit: jij bent de enige die het voelt.

Je bent de enige die volledig overtuigd is van het bestaan van die onverklaarde aanwezigheid. Anderen voelen niets. 

Niemand heeft ooit plotseling uit boeken opgekeken, handen voelen strijken wanneer niemand aanwezig had kunnen zijn, ogen voelen prikken op plaatsen waar niemand, geen levend wezen, zich überhaupt had kunnen ophouden. 

Te ver boven de vloer, te dicht boven de vloer, vanuit een vreemde hoek, vanachter een kast. Onmogelijke plaatsen. 

Onmogelijke momenten.

Er is nooit iemand die datzelfde heeft ervaren.

Wat daar zo verontrustend niet aan klopt, is dat het jou overkomt.

Jou.

Niet een ander.

Jou.