Welcome to the Luniverse

  Zij zat tegenover hem en sprak met een licht accent.  Ze was een knappe verschijning met zwart krullend haar in een moderne shaggy-cut , gekleed in een ensemble van zachte perzik-en oudroze tonen.  Hij was een onopvallende man zonder haar met een non-descripte bril waarachter blauwe ogen de wereld in priemden.  De paar keer dat zijn blik de mijne kruiste, viel me de ijzige kou op die uit hem sloeg, Ik schatte ze beiden op net zestig. Toen ik me aan het belendende tafeltje installeerde, hoorde ik zijn betoog. ‘Trouwen heeft voor mij núl toegevoegde waarde’,  zei hij tegen haar. Deze zin herhaalde hij op dezelfde stellige toon, driemaal. Zij knikte. De serveerster kwam. Nam mijn bestelling op. En die van hun. Ze spraken weer. Zij op een toon waarbij ze leek te pleiten. Hij antwoordde minimaal, het hoofd vaak afgewend naar het plein rechts naast hem waar de regen in sluiers overheen joeg. Zij stond op toen de serveerster passeerde. En vouwde haar ...

  Vanaf de start kent mijn leven veel verlies. Er was een voortdurende derving aan liefde, aandacht, begrenzing. Zelfs fysiek verloor ik: mijn gezondheid aan een DNA fout. Kansloos vanaf het begin. Nu een grote liefde weggevallen is, begrijp ik wat mij te doen staat. En ik doe het. Met heel mijn hart. Al 47 dagen. Ik omarm de pijn met al mijn aandacht. Concentreer mij op het verlies, ik ervaar het verdriet. Ik zie de noodzakelijkheid van alles. En heb lief wat er gebeurt: de tranen, de diepe stilte, de pijnlijke herinneringen. Plus al het moois dat mijn geheugen me voor de voeten werpt. Wat hier gebeurt, is het liefhebben van wat is . Want alles wat is, is een onlosmakelijk deel van mijn bestaan. Ik maak een studie van wie ik was. Observeer de transformatie die langzaam plaatsheeft. Ik lees. Ik leer. Ik beschouw. Keer terug naar mijn binnenste. Dit deel van mijn leven roept mij op een andere houding aan te nemen. Om de totaliteit van mijn bestaan, inclusief alle ...