Doorgaan naar hoofdcontent

Amor Fati


 

Vanaf de start kent mijn leven veel verlies.
Er was een voortdurende derving aan liefde, aandacht, begrenzing.
Zelfs fysiek verloor ik: mijn gezondheid aan een DNA fout. Kansloos vanaf het begin.
Nu een grote liefde weggevallen is, begrijp ik wat mij te doen staat.
En ik doe het.
Met heel mijn hart.
Al 47 dagen.
Ik omarm de pijn met al mijn aandacht.

Concentreer mij op het verlies, ik ervaar het verdriet.
Ik zie de noodzakelijkheid van alles.
En heb lief wat er gebeurt: de tranen, de diepe stilte, de pijnlijke herinneringen.
Plus al het moois dat mijn geheugen me voor de voeten werpt.
Wat hier gebeurt, is het liefhebben van wat is.
Want alles wat is, is een onlosmakelijk deel van mijn bestaan.
Ik maak een studie van wie ik was.
Observeer de transformatie die langzaam plaatsheeft.
Ik lees. Ik leer. Ik beschouw. Keer terug naar mijn binnenste.
Dit deel van mijn leven roept mij op een andere houding aan te nemen.
Om de totaliteit van mijn bestaan, inclusief alle moeilijke momenten te zien als een perfect geheel. Dat het waard is om lief te hebben.

Ik verdraag niet slechts wat nodig is.
En verberg niets. 
Ik ben aanwezig.
En ik hou van mijn lot.
Van alles wat zo mooi is in mijn leven.
En alles wat zo’n pijn doet daarin.
Ik accepteer radicaal mijn werkelijkheid.
En in het midden van die aanvaarding ervaar ik een stille, grote aanwezigheid in mij. 
Waarin ik een vredig evenwicht vind.
Mijn leven is mijn lot.
Mijn lot is mijn leven
Amor Fati.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Cantat, Rady, Trintignant.

    Waar was jij de avond van 26 juli 2003? Ik weet waar ik was. Ik vierde mijn verjaardag op De Parade in Utrecht, met mijn vrienden. En precies negentien dagen daarna zou ik degene ontmoeten die bijna mijn ondergang werd. Die tot tweemaal toe plotseling en razendsnel zijn handen om mijn keel zou zetten in een poging om me dood te knijpen. Op momenten dat ik het niet met hem eens was. En hem dat had laten weten. Ik weet ook waar de Franse actrice   Marie Trintignant was, die avond.  Op 26 juli 2003 was ze voor filmopnamen in de Litouwse stad Vilnius. De man met wie ze een affaire had aangeknoopt was bij haar. Bertrand Cantat was de frontman van de populaire Franse band   Noir Désir.  Getrouwd met de moeder van zijn twee kinderen, Krisztina Rady, was hij maanden daarvoor een affaire begonnen met de eveneens al getrouwde Trintignant. Hun verhouding ging gepaard met ups en downs. Er waren ruzies. Er was de voortdurende zuigende aanwe...
Een reactie posten
Meer lezen

Duw het.

  Elke keer als ik die clip zie, sta ik denkbeeldig onmiddellijk in die geweldige discotheek onder het Stadhuis in Utrecht. Het is het begin van de jaren negentig. En Salt-N-Pepa hebben het nummer ‘Tramp’ uitgebracht, enkele jaren ervoor. De hiphopgroep, die uit drie meiden bestaat, krijgt echter wereldwijd succes met de B-kant van 'Tramp’. Deze hit ‘Push it’ is een van de eerste hiphopbeats die ik in Fellini hoorde. In die nachtclub waren veel eerste keren voor mij. Niet alleen werd er op donderdagavonden geweldige salsa- en latinmuziek gedraaid. Ook hoorde ik er de definitieve overgang van disco, soul en funk naar hip hop. En later naar electrobeats als trance en hard-bop, vervolgens ten slotte naar house.  Deze jaren, zo  bleek later, waren een snijpunt in de tijd waarin mode en muziek definitief veranderden. Drie avonden per week was ik in Fellini te vinden. Soms met een grote groep vrienden, soms met vriendinnen, bij gelegenheid alleen. Net als nu was ik ...
Een reactie posten
Meer lezen

Van God.

  Van God en alle mensen verlaten.  Omringd door idioten. Ik was al eerder op deze plek. En ik weet dat ik deze binnenkort ook weer verlaten zal. Maar nu is het eerst tijd om de horlepiep te dansen. Benen gehoekt, handen op schouderhoogte. Het geluid van het blaasinstrument irritant dichtbij mijn oren.  Beter zo. Alles vervaagd door de schrille klank en het vreemde dansen. Ik herinner mij bijvoorbeeld niet meer hoe ik soepel danste met hem. In de keuken. De woonkamer. Ik herinner me niet meer hoe zijn ogen mij opnamen, naar me keken. Alle liefde was daar. Ik herinner me niets meer. Niet die liefde. Het lachen. Het samen drinken. De muziek waarnaar we luisteren.  De broodjes met kaas en mosterdmayonaise die we altijd aten. Mijn kind op zijn schouders.  Het achterop zijn fiets zitten, mijn hand onder zijn shirt op zijn blote buik.   De horlepiep slaat de maat nu. Een onhandige rondedans, recht uit de middeleeuwen, zo deze smerige wereld i...
Een reactie posten
Meer lezen